Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łomży

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2019 r.

Sąd Okręgowy w Łomży I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	Włodzimierz Wójcicki
Protokolant:	Ewa Miciura

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2019 r.

na rozprawie

sprawy z powództwa B. L.

przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda B. L.

od wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie

z dnia 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I C 139/19

I.  zmienia zaskarżony wyrok i:

1.  zasądza od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz B. L. kwotę 1.807, 50 zł (jeden tysiąc osiemset siedem złotych i 50/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 947 złotych tytułem kosztów procesu,

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 650 złotych tytułem kosztów procesu za II instancję.

Sygn. akt I Ca 361/19

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Zambrowie oddalił powództwo B. L. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W..

Sąd ustalił, że strony łączyła umowa na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. Zatem powód zgodnie z zawartą umową dokonując wpłat na poczet składki, faktycznie przekazywał część tej kwoty na poczet ubezpieczenia na życie, a część na fundusz. Integralną częścią umowy były OWU. Paragraf 16 OWU wskazywał na zasady alokacji składek na rachunek jednostek funduszu, odpowiednio do okresu trwania umowy oraz na opłaty. W paragrafie 21 OWU zapisano wartość odstąpienia determinowaną okresem faktycznego trwania umowy. W sprawie umowa łącząca strony trwała ponad trzy lata, zatem powód miał prawo do otrzymania wartości odstąpienia odpowiadającej wartości składek na wpłacanych na rachunek jednostek funduszy. Powód zdawał sobie sprawę ze specyfiki umowy. Sąd przyjął, że umowa nie zawierała klauzul abuzywnych, a postanowienia umowy znacząco nie odbiegały od uczciwego sposobu kształtowania praw i obowiązków stron umowy. W tej sytuacji należało uznać, że pozwany wypłacił powodowi sumę odstąpienia od umowy w zakresie jaka wynikała z wiążącej strony umowy.

Apelację od powyższego wyroku złożył powód zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 385 ¹ § 1 i art. 385 ² k.c. oraz art. 405 i 410 § 2 k.c. Apelacja wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości poprzez zasądzenie opłaty alokacyjnej.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja podlegała uwzględnieniu. Sąd podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że zawarta między stronami umowa ma charakter umowy inwestycyjnej aniżeli stricte ubezpieczeniowej. Reguły wyrażone w OWU nie wskazują w ogóle definicji opłaty od wykupu środków, nie wyjaśniają jaki ma ona charakter i za co konkretnie jest pobierana. Nie można tłumaczyć żadną miarą, że konieczność pobierania takiej opłaty wynika z tego, że wskutek wcześniejszego rozwiązania umowy Ubezpieczyciel (pozwany) utracił spodziewane związane z długim okresem inwestowania środków przez ubezpieczającego korzyści. Sąd Okręgowy podkreśla, że treść umowy nie podlegała żadnym negocjacjom w zakresie ustalenia kwoty wartości wykupu określonej w (...). Błędne jest stanowisko Sądu Rejonowego, że możliwość zapoznania się z zapisami umowy przez powoda oznacza, że nie wyczerpano znamion abuzywności postanowień w niej zawartych. W ocenie Sądu Okręgowego sam fakt jednostronnej swobody kształtowania przez pozwanego sytuacji finansowej powoda stanowi zakłócenie równowagi stron, uniemożliwia bowiem zweryfikowanie zasadności i prawidłowości decyzji pozwanego, co narusza prawa powoda w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na zasadzie art. 386 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach za I i II instancję orzeczono na zasadzie art. 98 k.p.c.