Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Łomży

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 kwietnia 2019 r.

Sąd Okręgowy w Łomży w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSO Małgorzata Mieczkowska

Protokolant Katarzyna Niemira

przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Łomży Urszuli Klimaszewskiej-Dzierżko

po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 r.

sprawy D. M.

oskarżonego o czyn z art. 158 § 1k.k.

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Łomży II Wydział Karny

z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt II K 166/18

I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata H. S. kwotę 516,60 zł w tym podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu D. M. w postępowaniu odwoławczym.

III.  zwalnia oskarżonego D. M. od opłaty i pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 73/19

UZASADNIENIE

D. M. został oskarżony o to, że: w dniu 02 grudnia 2017 roku w Ł. na ulicy (...) działając wspólnie i w porozumieniu z 2 nieustalonymi osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego rozpoznania, uderzając w głowę i kopiąc po całym ciele dokonał pobicia R. Z. w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka na dłoniach, otarcia naskórka na podudziu lewym, stłuczenia klatki piersiowej i stłuczenia głowy, czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1k.k. lub w art. 157 § 1k.k. - tj. o przestępstwo z art. 158 § 1k.k.

Zaskarżonym w yrokiem Sądu Rejonowego w Łomży II Wydział Karny w sprawie sygn. akt II K 166/18 D. M. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 158 § 1k.k. skazano, a z mocy art. 158 § 1k.k. w zw. z art. 37a k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę w kwocie 10 (dziesięciu) złotych. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. S. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) w tym 23 % podatku VAT za obronę z urzędu i zwolniono oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów sądowych, którymi obciążono Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca wyznaczony z urzędu oskarżonemu D. M., który na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżył powyższy Sądu Rejonowego w Łomży w punktacje I-szym na korzyść oskarżonego. Zarzucając wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, że na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego to osk. D. M. dopuścił się czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. M. od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu oraz zasądzenie na rzecz Kancelarii Adwokackiej (...) kosztów obrony z urzędu za Il-gą instancję.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnianie.

Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), przypomnieć należy ugruntowane w tym przedmiocie orzecznictwo Sądu Najwyższego, że „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II Kr 355/74, OSNPG 1075/9/83, LEX nr 16881).

Tymczasem wbrew stanowisku skarżącego uznać trzeba, że w świetle zebranego w toku postępowania materiału dowodowego sąd I instancji poczynił trafne ustalenia faktyczne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyrazem zaś sędziowskiego przekonania jest – zgodne z wymogami ar. 424 k.p.k. uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, gdzie Sąd Rejonowy w Łomży szczegółowo ustosunkował się do każdego z dowodów wskazując, które z faktów uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Przeanalizował wszystkie wyłaniające się z treści wyjaśnień i zeznań okoliczności i w oparciu o tak ustalony stan faktyczny prawidłowo wywiódł o winie oskarżonego.

Uwadze sądu orzekającego nie umknęło to, że oskarżony D. M. konsekwentnie w swoich wyjaśnieniach nie przyznawał się do winy ani to, iż pokrzywdzony swoje początkowe zeznania go obciążające zmienił, podając na rozprawie, że nie jest pewien, czy oskarżony był jednym z trzech mężczyzn, którzy go zaatakowali.

Sąd odmawiając wiary tym dowodom szczegółowo wskazał, dlaczego zajął negatywne stanowisko co do ich prawdziwości. Jak wynika z części motywacyjnej orzeczenia, do takiego przekonania doprowadziła go analiza okoliczności podawanych przez R. Z. w zeznaniach złożonych w dochodzeniu, wskazywane przez świadka powody ich zmiany w toku przesłuchania przed sądem oraz ich konfrontacja z innymi zebranymi w sprawie dowodami. Zasadnie sąd wskazał na zeznania M. R., mającego jako pierwszy kontakt z pokrzywdzonym bezpośrednio po pobiciu, któremu R. Z. szczegółowo, mimo niewątpliwego stanu nietrzeźwości, na bieżąco przedstawił okoliczności zdarzenia i wskazał na udział w nim D. M.. Słusznie również sąd dostrzegł niedorzeczność twierdzeń pokrzywdzonego wskazującego, że swoją wiedzę o sprawstwie oskarżonego opierał na przekazie otrzymanym jakoby od żony. Prawidłowo sąd uwzględnił ewolucję stosunku R. Z. do oskarżonego wynikającą z kolejnej zmiany partnera przez I. Z.. Dodatkowo wskazać można na okoliczności poprzedzające pobicie, tj. niezadowolenie oskarżonego z namolnego zachowania R. Z. w stosunku do ówczesnej partnerki życiowej D. M., czy na sposobność zwabienia pokrzywdzonego w określone miejsce.

Z całą pewnością u podstaw przekonania sądu o niebudzącej wątpliwości winie oskarżonego nie legły zeznania A. S. (poprzednio F.) i I. Z.. Okoliczności przez nie podane co najwyżej mogły utwierdzić sąd w takim przekonaniu. Odnosząc się do zeznań tych świadków należy wskazać, że – wbrew wywodom apelacji – A. S. (F.) pozostawała w swoich twierdzeniach konsekwentna. Wynikało z nich, że na jej prośbę oskarżony zawiózł ja do D. po świniaka, a podczas podróży przyznał, że pobił pokrzywdzonego R. Z.. Potem napisał jej sms, aby o tym nie mówiła I. Z. – jego ówczesnej konkubinie. Chociaż w postępowaniu przygotowawczym jej wypowiedź była nieco chaotyczna, to jednak można stwierdzić, że zeznała tak samo. I. Z. także złożyła konsekwentne zeznania, które z uwagi na uzyskanie nowych informacji jedynie uzupełniła, Faktem jest, że jej relacja oraz koleżanki różnią się nieco np. określeniem miejsca, gdzie oskarżony miał chełpić się A. F. pobiciem R. Z. czy pewnych podanych jakoby przez niego okoliczności towarzyszących temu zdarzeniu. Podkreślić jednak należy, że przekaz relacji „z drugiej ręki” często ulega deformacjom na skutek błędów zapamiętywania i wobec nakładania się wiadomości pochodzących z różnych źródeł. Trzeba jednak mieć na względzie i to, że gdyby zeznania ww. osób miały być wynikiem wspólnych ustaleń, to takich rozbieżności w nich z całą pewnością nie byłoby wcale.

Co do wyniku oględzin telefonu oskarżonego, do czego dowołuje się skarżący, to wskazać należy, że brak wiadomości tekstowych mających związek z pobiciem R. Z. nie może być dowodem przekonywującym o tym, że nie brał on udziału w pobiciu, skoro wszystkie wiadomości z dnia (...) od godziny (...) zostały usunięte.

Reasumując – na pełną aprobatę zasługują zatem ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji, które są poprawne i oparte na nie budzącej wątpliwości, tak z logicznego, jak i życiowego punktu widzenia, ocenie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. Jego ponowna analiza doprowadziła sąd odwoławczy do wniosków tożsamych, z tymi, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Tym samym nie mogły odnieść żadnego skutku zaprezentowane w apelacji wywody sprowadzające się do negowania słuszności zapadłego orzeczenia.

Z powyższych względów Sąd Okręgowy w Łomży nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji, a nie dopatrując się przesłanek do ewentualnego wzruszenia zaskarżonego wyroku z innych przyczyn – na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł o utrzymaniu go w mocy.

Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, sąd II instancji zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, albowiem ich uiszczenie byłoby zbyt dla niego uciążliwe. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowiły przepisy art. 624 § 1k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.